everyday counts

lunes, 5 de noviembre de 2012

Poca estona

Em quedava poca estona per anar a anglès. Un mortífer horari que comença a les 20.30 h i acaba a les 22h. Realment, sona a tortura al dir-ho, però de veritat que patir-ho és el triple de horrible. I promise. No sé en què pensava quan vaig decidir apuntar-m'hi. Bé, suposo que en el fons sóc una persona sensata i sé veure que és necessari, i que si no ho faig ara, mai ho faré. Però això no treu que cada dilluns i dimecres a aquestes hores m'estiri dels cabells per haver decidit treure'm l'advanced. A més, porto tota la tarda davant dels apunts. Bueno, millor dit, passant apunts. Crec que ho porto bé, que aquesta vegada almenys porto al dia dues assignatures de les quatre que tinc. En realitat hauria de comptar tres, doncs genètica is impossible. Però al que anava, que a aquestes hores les meves neurones no sinapten i que tinc una boira important que no em permet pensar amb massa claredat. Demà tinc una exposició. M'he cronometrat a casa aquesta tarda i duro 5 minuts. Davant dels meus companys en duro 3. Veient això realment flipo amb cop d'accelerada vaig quan parlo en públic. Tallo ja. Porto dos posts seguits amb cohesió pèssima, jaja

domingo, 4 de noviembre de 2012

He vuelto

He vuelto, sí, pero esta vez no prometeré que a partir de ahora vaya a subir textos más a menudo. No por falta de ganas, simplemente, porque nunca cumplo lo que digo. Me acabo de poner música para ayudar a que aparezca mi inspiración: creo que he empeorado la situación. Creo que sé menos que nunca por donde empezar. O quizás simplemente es igual que siempre, la misma sensación al ponerse delante de un folio (una pantalla y un teclado en este caso).No es que esté vacía y no sepa qué escribir, simplemente me falla la introducción. Supongo que esto plasma cómo soy. Intento poner un orden y aún así, no puedo. A veces, cuando pienso, me viene un pelotón de pensamientos, y faena tengo en dosificarlos, analizarlos, estudiarlos... uno por uno. Normalmente me canso antes. ¿Qué digo antes? Estoy ya cansada. Cuando me vienen muchas cosas a la cabeza, las alejo. No efectivamente, claro, si no, no sería yo. Aparto el pelotón de golpe, pero sigue centrifugándose en mi cabeza. No sé si lo que hoy estoy diciendo tiene demasiado sentido. Quizás esté delirando, pues una vez más, estoy escupiendo sin orden alguno lo que se me pasa por la cabeza. (Doy al botón de repetir la canción). Me he vuelto a encallar. Me ha cortado el ritmo. Si siguiera un hilo podría reintroducirme y continuar por donde iba. Como no estamos en esa tesitura, sigue mi caos de texto adelante. Posiblemente me repita. ¿Qué más da? Esto no lo lee nadie, y si lo leyera no escribiría para él. Es por puro desahogo personal. Por este mismo desahogo empecé un diaro que se quedó aparcado en un cajón. Creo que es más práctico escribir por ordenador. Aunque si realmente lo fuera, ¿por qué no lo hago? Como excusa a no escribir a mano, está lo de pueden encontrarlo /pueden ver que escribo en una libreta y no me gusta. Soy distante y hermetizadora (no sé si me invento la palabra, viene de hermética). No voy a releer el texto, y me he quedado encallada otra vez (sin haber acabado la canción). Así que cambio y corto. Y me voy a preparar la ropa para mañana. Lunes, duro día.

miércoles, 29 de febrero de 2012

Here I am, once again

Tenía muchas ganas de volver por aquí y la razón por la que no lo he hecho hasta hoy ha sido porque no encontraba el momento idóneo. Bueno, sólo prometo empezar a ser asidua a este blog, que escribir no sólo ayuda en momentos de bajón.

Cosas que contar, muchas... El problema está siempre en poner un órden, como en todo en esta vida. Pero empecemos con lo primero que nos invada:

Si ahora mismo me preguntara a mí misma cómo me siento, la respuesta sería feliz. No he tenido un día envidiable, nada de grandes historias, sinó más bien la misma rutina de siempre. Seguro que mi día es tan similar a muchos de los vuestros. Pero, ¿y qué?
Todo el mundo ha oído lo de "los pequeños detalles son los que cuentan", ¿me equivoco? Oh, sí, y lo son, y esa frase tiene mucha razón. Hasta aquí coincido con el populacho, pero cuántos de nosotros la utilizamos como base de nuestra filosofia? De nuestra forma de entender la vida? Podeis decirme cuantos de vosotros la lleva a la práctica? Es entonces cuando te das cuenta de lo poco coherentes que llegamos a ser los humanos. Pensar una cosa y hacer justo lo contrario. ¿Y eso por qué?

Es sencillo, pero complejo a la vez. Como tantas cosas, necesitamos esfuerzo, entusiasmo, ganas de aprender a vivir de forma positiva. Yo tengo el deseo de mejorar día a día, de ser un ejemplo a seguir en la forma de tomarse la vida. El problema está cuando algo no sale como andaba previsto, cuando se rompen los esquemas. Eso nos pone tristes y hace que nos olvidemos de lo que verdaderamente importa. ¿Alguien se atreve a afirmar que todo por lo que nos preocupamos es realmente relevante? Yo sólo remarco que le damos más relevancia a todo lo negativo, que permitimos que reste importancia a todo aquello que nos hizo sonreír, y que lo que realmente trasciende es el amor verdadero de tus familiares, amigo o pareja; la salut, el trabajo y poco, muy poco más.

Así que hoy dos gracias por simples cosas, por gestos pequeños de dimensión enorme. Dejo de ser filosófica para ser práctica y recordarme mi día:

- Me encanta que llame mi abuela preguntando por dónde ando, que hay meollo en las manis, que si he llegado a casa. Tenía clase, pero gracias por llamar preocupada y pensar en mí.
- Sentirme orgullosa por completar muy satisfactoriamente un ejercicio de nivel advanced o por abrir esto y sonreír mientras escribo.

Mañana más!

viernes, 23 de diciembre de 2011

Tengo que confesar..

Tengo que confesar que, a veces, aún me cuesta. Me hice mucho daño y dejé que me lo hicieran. Aún pienso en esa maldita página web que me encerraba, desde donde miraba el mundo pasivamente, como si todo lo que sucedía fuera ajeno a mí. No entiendo cómo pude desprenderme tanto de mi vida, me movía cuál autómata. Recuerdo muchos días grises, aguantándome las ganas de llorar, sintiéndome sola aún teniendo a gente que em rodeara. Estaba atrapada en una farsa. Llegué a considerar chicas enfermas escondidas tras URLs mi verdadero apoyo, cuando no eran nada más que palabras insanas que me adentraban aún más en la miseria. Podría llenar páginas y páginas hablando de ello, pero basta.

Hoy soy fuerte gracias a ello y me enorgullezco de mí misma. Y esto último, por mucho que me sorprenda, lo estoy diciendo yo. Sí, yo que no daba un duro por mi misma y ahora estoy descubriendo las cosas bonitas que guardo dentro. Yo que me volví hermética y cada día lucho por cambiarlo. Yo, que estoy desarrollando una actitud que me encanta frente a la vida.

Hay muchas formas de tomarse la vida, y ya malgasté años haciéndolo de la forma incorrecta.

lunes, 12 de diciembre de 2011

17 cosas

El post de hoy no es como los de siempre, no es un texto/reflexión de las mías, pero simplemente, necesitaba escribir sobre cosas más banales y desconectar!

qué haré en finalizar exámenes.

1- Ir de compras
2- Estrenar mis pegatinas para las uñas
3- Bailar y bailar.
4- Cantar aún más.
5- Visitar webs de moda.
6- Hacerme la dueña del sofá, que sé que me echa de menos.
7- Quedar con mis amigas y amigos.
8- Ver capítulos atrasados de series que sigo.
9- Va, algo de provecho también, estudiarme el vocabulario de inglés.
10- Levantarme a las tantas.
11- Hacer revisión de vestuario y probar mil quinientos conjuntos.
12- Escribir lo que aún no he escrito.
13- Ver mujeres y hombres y viceversa (viva la incultura, lo sé, pero me da lo mismo).
14- Ir a la peluquería, eh, lo necesito.
15- Comprar regalitos.
16- Disfrutar.
17- Ir al mini.


Y seguiría escribiendo. Navidad espérame que allá voy, sólo debo arreglar ciertos asuntos pendientes.

miércoles, 23 de noviembre de 2011

Se nos escapa

La vida va mucho más allá de lo que podamos llegar a comprender. Hay tantas situaciones injustas y tantas respuestas inexistentes. Simplemente, todo apunta a que debemos estar lo mejor posible mientras ESTAMOS.

jueves, 10 de noviembre de 2011

Batas blancas.

Hospitales. Esa palabra creo que para la mayoría de gente tiene connotaciones negativas. Ya sea porque te has roto la tibia, te has puesto enfermo o vas a visitar a alguien que permanece ingresado, lo asociamos con algo de poco agrado. Además, este termino también sugiere interminables horas de espera, médicos bordes y sistemas sanitarios aún peores. Y en el peor de los casos, se relaciona con la muerte.
Os doy la razón. Esa es la realidad que se vive entre batas blancas. Pero para mi, el simple hecho de pisar un hospital me llena. Y diréis, está majara por lo menos la chavala!
No, no lo estoy. Supongo que ciertas personas tenemos la suerte de tener claro qué queremos ser, mientras que para otras les supone un dilema escoger su futuro.
No diré siempre, porque de pequeño quieres ser futbolista, astronauta o cantante; pero si desde que tengo uso de la razón, he querido ser médico.
De manera que el hecho de pisar un hospital, en cierto modo, me aporta felicidad. Por supuesto que no me motiva nada que alguien cercano esté sufriendo en cuanto a la salut se refiere, pero de verdad, que por vocación, rodearme tan sólo unos minutos en ese ambiente, me hace reafirmarme más aún que quiero ser doctora. Y que quien la sigue, la consigue.

martes, 8 de noviembre de 2011

CONVERSATIONS

Hoy he tenido una conversación distinta. Digamos que no ha pasado desapercibida de entre las muchas veces a lo largo de un día que nos comunicamos con las personas. No era una charla banal, como las típicas en las que te cuentas la gran cantidad de trabajos que tienes o lo cansada que estás de trabajar duro. Intercambiamos distintos puntos de vista respecto a la vida y a sus sucesos. Me asombra el poco espíritu luchador que tienen algunas personas y lo rápido que estas se dan por vencidas. De verdad que me sorprende la negatividad con la que impregnan la realidad. Yo de ellos me preocuparía, porque la vida ya es suficientemente dura como para que nos tiremos piedras a nuestro propio tejado.
Yo, precisamente, no soy el mejor ejemplo de cómo debemos plantearnos las cosas. Yo que soy la primera que he pintado el cielo de color de negro, ¿me dispongo a dar lecciones? Pues no, no lo hago. Pero simplemente, los fantasmas del pasado me han ayudado a comprender ciertas cosas y a intentar darle la forma que a mi me apetece a los sucesos.
Realmente podemos ahogarnos, creyéndonos víctimas de la vida cruel que nos tocó vivir. Y por supuesto que diréis que hay sucesos y sucesos, pero la finalidad en todos es la misma.
Siempre, siempre hay que saber extraer la parte positiva de las cosas. Estoy de acuerdo en lo difícil que puede llegar a ser, pero cualquier experiencia puede aportarnos aprendizaje, puede otorgarnos fortaleza o puede acercarnos a la manera idónea de cómo manejar los problemas.
Siempre hay que pensar en lo que espera delante, porque por poca que sea la luz que nos alumbra, en cualquier momento puede salir el sol.
Y porque por supuesto que hay cosas que las marca la vida, pero nosotros debemos saber redirigir los acontecimientos.
Así que hoy digo que estoy agradecida por tener esta visión. Porque soy consciente que siempre estarán esos momentos duros, en los que parece que retrocedes. Pero creo que exponer esta mentalidad ya es un triunfo. Hoy por mí.

viernes, 28 de octubre de 2011

U have a special place in my heart

Coger una bolsa y no hacerlo cuidadosamente porque a nadie ya le importará el ruido, o pasar por delante de la tienda esperando verte cuando luego me doy cuenta que no estás.
Aún estás presente.

Let's think that you are watching me

No sé muy bien en qué período me encuentro. Cuando me lo dijeron simplemente me quedé como paralizada; no respondía. Luego, poco a poco, los hechos me iban devolviendo a la realidad lentamente y las lágrimas iban llegando. Y ahora quiero llorar. Desde el martes y aún no había tenido un rato para llorar tranquila y sola. Para dejar de hacerme la fuerte. Para darme cuenta una vez más, que hace nada te tenía en mis brazos, haciéndonos nuestra última foto; y que de pronto ya no estás y no volverás.
Me da rabia no recordar muchas cosas de mi infancia; muchas cosas en las que tú aparecías. Y odio ver fotos y no ser consciente de ellas.
Y por otro lado, tengo los hechos más recientes frecuentando mi mente. Me acuerdo de el sábado pasado, cuando vine a casa y tú estabas sola, abrí el patio y estuve un rato contigo, antes de ponerme a estudiar.
Me acuerdo de como estabas cuando pasaste la primera noche, después del ingreso, en casa. Durante el cumple de mi madre.
Me acuerdo de la última mañana. Últimamente, y debido a tu estado, me sentaba delante de tu cojín. Ese último día iba mal de tiempo y no lo hice. Y luego no volviste.

Está claro que quiero y voy a recordarte, pero ahora, es demasiado reciente todo y necesito no pensar en ti demasiado.
Y hoy, hoy sólo me apetece que estés en alguna parte y que puedas vernos. Que pudieras entender todo lo que digo. Y que supieras cómo estamos aquí todos, cómo te echamos de menos, y cuanto te queríamos y lo seguiremos haciendo. Ni tan sólo yo pensaba en cómo de importante resultas ser.
Pero lo importante es lo que viene ahora. Quiero pensar de ahora en adelante, que en el lugar en el que te encuentres, me harás compañia y que aunque no estés de forma física, me acompañarás igualmente. No voy a olvidarte, porque seria olvidar parte de mi vida.
La vida sigue sin ti, sólo debo acostumbrarme al hecho de no tenerte por aquí.
Gracias.

domingo, 16 de octubre de 2011

Back again.

So many days wanting to update this blog without doing it. Today I'm back.
I should write something everyday, a sentence, a paragraph or a long text. Doesn't matter the lenght of it, just bothers they way it may help.
I just need to live again every second of my life. I want to get conclusions of everything, so that way I can learn useful things from my own experience.
Because I need to think that something good has happenned in every single day, even we don't really see it because we are too focused on pain, on stress, on routine.
So, I will mention from now on, three nice things that made my day much better.
Today I will yell that I can be everything I want to be, but with some conditions: being happy because I know how to value myself, making great efforts to achieve my goals and believing that everything is possible from the moment we start imagining it.

I want to evolve constantly. I don't want to get stuck in a point of view, in a manner of living. No. Change started so many days ago, and I'm just in the right path emphasizing it.

viernes, 29 de julio de 2011

Bye Bye Blogspot!

No em trobis a faltar, estaré passant-m'ho bé per un poble de costa que m'està esperant! Tornaré!

jueves, 28 de julio de 2011

En pleno proyecto de ser cada día más feliz

Hoy no sé muy bien de qué escribir. He ido a comprarle el regalo a mi padre, para su cumpleaños. Me gusta sentirme independiente e ir para arriba y para abajo sin nadie que controle mis pasos. Y no me gusta tener que esperarme hasta el dia del cumpleaños para darle mi regalito al cumpleañero cuando estoy más que convencida que será de su agrado. Soy impaciente.


You can take everything I have, you can break everything I am, like I'm made of glass, like I'm made of paper. Go on and try to tear me down, I will be rising from the ground LIKE A SKYSCRAPER.

miércoles, 27 de julio de 2011

Ciento ochenta grados.

Creo estarlo mirando todo desde otra perspectiva.
Me gusta escribir sin aspectos negativos de por medio.
Voy a aprender a vivir de forma distinta, quiero otros métodos para afrontar mis problemas (si es que realmente pueden denominarse métodos lo que antes hacía yo para evitarlos), quiero recordarme a mi misma las cosas bonitas que valen la pena.
¿Y qué marca la diferencia con los miles de intentos pasados? Que por fin, creo en lo que predico.
Estoy haciendo las cosas que quiero, o al menos, estoy aprendiendo a luchar por conseguirlas. Hoy soy feliz. Y mañana diré lo mismo; y al otro; y al otro...

martes, 26 de julio de 2011

Keep on trying.

La clave está en insistir y creer en aquello que quieres conseguir. Y es justo lo que voy a hacer en varios aspectos de mi vida.

viernes, 29 de abril de 2011

Un viernes cualquiera

Ni uno más! ¿Cuántas oportunidades dejaste escapar? ¿Cuántas veces te diste por vencida en intentar alcanzar tus sueños? ¿Cuántas ilusiones dejaste marchitar?
Hoy digo no. Me niego a abandonar más partidas.
A lo que tengo en mente: voy a por ello! No voy a dar mi brazo a torcer tan fácilmente. Voy a creer.

"Mis sueños son mentiras que algún día dejaran de serlo" -Nach

Y hoy gracias por... como me ha ido el curso hasta ahora (:

martes, 26 de abril de 2011

Seguimos agradeciendo

Supongo que todos tenemos algun amigo especial, y en vez de hacerlo general, voy despacito, hoy por ella! Por estar siempre y entenderme como lo hace!

lunes, 25 de abril de 2011

Y llegó la hora..

.. de EMERGER.

A parte de los textos que pueda subir, a partir de ahora, cada día pondré un motivo por el que estar agradecida y sentirme feliz. Así que allá voy:

- Porque a pesar de que todo el mundo se equivoca y algunos más que otros, lo que importa es el fondo y estoy agradecida por los padres que tengo. Al fin y al cabo, sé que estarán siempre allí.

Para conseguirlo, sólo hace falta que creas.

miércoles, 20 de abril de 2011

(:

You've got it all, believe it!

martes, 15 de marzo de 2011

Reír

En estos momentos, tengo ganas de reír :)